Smyr
@Ssmyrr
Koca dünyada bir zerre . Kendi âleminde bir âlem.
Dünyanın yabancısıyız. Buraya ait değiliz, sadece buraya aitmiş gibi hissetmek için çırpınanlarız. Şu yabancı hâlimizle umutlanırız, umutlarımızı toplayıp gece vakti yakarız, yol ararız, kendimizi ararız, kendimizi kaybettiğimiz yolları düşünüp ağlarız ama insanız, yitirmenin öz kardaşıyız, bulmak için hep ümitvarız.
...bu dünyadan hasarsız geçmenin mümkün olmadığına inanarak kalkacaksın oradan.
Birhan Keskin'in dediği gibi dünyada olmanın kederine karşı çıkmadan kalkacaksın oradan ve bir gün sırlanacaksın sonsuzluğa.
Sırlanacağız beraber.
Nerede iyi ve tam olacağını aramaya başlıyorsun sonra, yola düşüyorsun. Ev ev, sokak sokak, insan insan o yeri arıyorsun, sana iyi gelecek, güvende hissettirecek o yeri. Ve sanırım hayat bütünüyle bu arayıştan ve yola düşmekten, yolda düşmekten ibaret. Bulduklarının elinden kayıp gitmesi, serin bir bahçede umutla yüzünü güneşe dönmek, sırtını bir dosta dayamak, onun elinden bir tas çorba içmek, annene sarılmak, babanın saatini kolundan hiç çıkartmamak, sonra yeniden kaybetmek, boşluğa düşmek, "Boşluğa düşmek de hayatın kendisidir" demek ve aramaya devam etmek, eşiklere yüz sürmek, yüzünü öte döndermek,yüzünü düşürmek, yüzüyle gülüşmek, yüzünden düşmek ve devam etmek.
Ebeveynlerimiz bizi incitmiş, ihmal etmiş olabilir, hayat bizim için sahiden de baştan sona kötü gitmiş olabilir ama bunların hiçbiri suçu geçmişe atıp bugün yaptığımız hataları haklı çıkartmaya ve değişmeden hayatımıza devam etmeye gerekçe değildir. Bu noktada bize düşen eşref-i mahlûkat olduğumuzun bilincinde olarak kırgınlıklarımızı, yorgunluklarımızı ve zayıf yanlarımızı iyileştirmektir.
Terapi odaklı dizilerden, asıl almamız gereken dersi özetleyen muhteşem bir cümle, J.K. Rowling'ten: "Ebeveynlerinizi, sizi yanlış yöne sevk ettikleri için suçlamanın da bir son kullanma tarihi vardır; dümene geçecek yaşta olduğun an, sorumluluk sana aittir."