" komşunuzu kendiniz kadar sevin" dedi şeyh. "Ama kendimizi sevmediğiniz müddetçe, kimseyi hakkıyla sevemezsiniz."
Öyle sanıyordum ki şeyh bu sözlerle, insanın ancak artık sevilmeye ihtiyaç duymadığı noktada bir başkasını sevmeye başlayabileceğini ve bir başkasının kendisine olan sevgisini hissedebileceğini izah etmeye çalışıyordu. Keza insan ancak gerçekten sevildiğini hissettiği anda, artık sevilmeye ihtiyaç duymaz oluyordu.
Mutluluğunun eksikliğini dünyevi bir engele bağlayabilen, aziz mahluk!
Hissetmiyorsun! sefaletinin harap olmuş kalbinde, sarsılmış beyninde yattığını hissetmiyorsun, buna yeryüzünün bütün kralları birleşse, çare bulamaz...