Peki, diyordum kendi kendime, bir iş buldun. Ömür boyu böyle bir işte mi çalışacaksın? Bu yüzden banka soyuyordu insanlar. Yapmak zorunda kaldıkları işler küçük düşürücüydü. Neden, bir konser piyanisti veya yargıç değildim? Çünkü eğitim gerekiyordu ve eğitim parayla sağlanıyordu. Ben bir şey olmak istemiyordum zaten. Ve bunda fevkalade başarılı olduğum tartışılmazdı.
Herkes sisteme uyup içine girebileceği bir kalıp bulmak zorundaydı.
Doktor, avukat, asker.
ne olduğu mühim değildi.
Kalıbını bulduktan sonra ileri doğru gitmeye çalışıyordun.