Oh be! Sononda okul başladı ve şubat tatili macerası son buldu. Gerçekten de 9 yaşında bir çocuk için olup bitenler biraz fazlaydı. Yani kabakulak olşum, ozam ve susanın misafirliği uludağa gidip kaybolmamız. 15 gün içerisinde nekerda ç ok macera yaşamışız!
Düşününce aileme hiç ama hiçbir zaman doğrudan bir şey söyleyememiş olduğumu farkettim. Birkaç tuşa bastım ve cihaz benim hiçbir zaman söyleyemeyeceğim yeni kelimeler seslendirdi. "Sizi seviyorum"
Annem kendini bırakmıştı. Babam dabirkaç damla gözyaşını içine çekmeye çalışıyordu
Bayan V en başından beri bana karşı koruyucu davranmazdı. Beni özel sandelyeme oturtmmak yerine lop diye yerdeki kilimin üstüne yatırırdı. Bunu yaptığında ona deliymiş gibi baktım çığlık attım. En sevdiğim oyunca benden birkaç santim öteye koydu. Bayan V sakince "dön melody" dönemezdim. Bunu bilmiyormiydu? Delirmişiydi! "Nasıl yattığina bak. Çığlık atmak yerine dönmeye odaklan." Öyle yaptım. Kendimi topladım ve gerçekten topladım ve sonra osurdum!!! Bayan V gûlmekten yerlere yattı!!!!