Reklam
Yeşil Peri Gecesi’ni yeni bitirdim. Serinin üçüncü kitabı Osman’ı okumak için sabırsızlanıyorum.
Ayfer Tunç’un kitaplarında beni en çok etkileyen şey, betimlemelerinin gücü. Okurken sayfalar birer film sahnesine dönüşüyor, her şey gözünüzün önünde akıp gidiyor.
Kapak Kızı’nda sadece adını duyduğumuz, yüzeysel bilgilerle tanıdığımız Şebnem’in, Yeşil Peri Gecesi’nde aslında ne kadar derin, ne kadar yaralı bir karakter olduğunu görüyoruz. Hem de ne görmek…
Bazı bölümler o kadar sarsıcı ki… Şebnem, yaptığı tüm hatalara rağmen insanın içinde şefkat uyandıran birine dönüşüyor.
Çünkü onun hikayesi biraz da öz yıkımın hikayesi.
Öz değersizliği o kadar derin ki, kendini durmadan sabote ediyor.
İyi şeylerin mümkün olabileceğine o kadar kapalı ki, bile isteye canını acıtacak seçimlere yöneliyor.
Annesinden, babasından, amcasından, kocasından, hayattan… ve belki en çok kendisinden öç alır gibi yaşıyor.
Canı o kadar yanmış ki; yaralı bir hayvan gibi sağa sola çarpıyor.
Hem kendine hem etrafına zarar vermekten çekinmiyor.
Belki de en acısı şu:
İnsan bazen en büyük kötülüğü kendine yapıyor…
ve bunu yaparken hak ettiğini sanıyor.
Osman’ı bitirdim ve üçlemeyi tamamlamış olmanın burukluğu kaldı içimde. Sanki tüm karakterleri tanıyormuşum da artık hayatlarından çıkmışım gibi acı tatlı bir his var.
Yeşil Peri Gecesinde Osman’a çok kızmıştım. Osman kitabında ise en çok ona üzüldüm. Herkesin zihninde ayrı bir Osman var. Birinin gözünde bencil, diğerinin gözünde kaybolmuş, bir başkasının gözünde yaralı… Ve kitap bitince insan şunu fark ediyor, aslında kimse tek bir hikâyeden ibaret değil.
Kitap, röportajlar ve günlükler üzerinden ilerliyor ve şunu hissettiriyor: Hayatta yaşadığımız olayların tek bir yüzü yok. Her insan aynı olayı kendi penceresinden görüyor, kendi hikâyesine göre anlamlandırıyor. Bu yüzden kimseyi tamamen tanımak da mümkün olmuyor.
Kitaptaki en güçlü his ise bence yalnızlık. Ama sadece Osman’ın değil, herkesin kendi içinde taşıdığı bir yalnızlık ve bununla nasıl başedebildiği…
