Aziz Bey Hadisesi
Aziz Bey Hadisesi bitti.
Kısacık ama yoğun, insanın içine işleyen bir hikâyeydi. Baştan sona hüzünlü ve kasvetli bir atmosfer vardı. Olay olarak çok büyük şeyler yaşanmıyor aslında ama karakterin iç çürümesi, pişmanlığı ve yalnızlığı o kadar yoğun veriliyor ki kitap bittiğinde insanın içinde uzun süre kalan bir ağırlık oluyor.
Aziz Bey bana hep geçmişte yaşamaya devam eden bir karakter gibi geldi. Hayatındaki kırılma anını aşamıyor, gençliğindeki tutkuyu, hayalini, kaybettiği ihtimali bırakmıyor. Bu yüzden gerçek hayattaki sevgiyi de sadakati de göremiyor.
Aziz Bey’i zaman zaman Osman karakterine benzettim. Özellikle Aziz Bey’in, babasına benzememek için direndikçe farkında olmadan ona dönüşmesi çok etkileyiciydi. Babasının ölümünden sonra evde bulunan sucuklu yumurta sahnesi bana Şebnem’in babası Cavit Bey’i hatırlattı. Ayfer Tunç’un sıradan detaylarla karakterlerin yalnızlığını anlatma biçimini çok seviyorum.
Okurken en çok Maryam’a kızdım, en çok da Vuslat’a üzüldüm sanırım. Çünkü bazı insanlar birinin hayatında yıllarca var olup yine de hiç gerçekten görülemiyor.
Bir de kitabın atmosferi çok güçlüydü. İstanbul, meyhaneler, eski şarkılar, gece hissi… Her şey sanki solmuş bir fotoğraf gibi. O yüzden kitap kısa olsa bile insan uzun bir hikâye okumuş gibi hissediyor.
Söyleme Bilmesinler
Şermin Yaşar – Söyleme Bilmesinler kitabını bitirdim. Ayfer Tunç üçlemesinden sonra dili daha sade ve anlatımı daha yüzeysel geldi; olaylar da çoğunlukla öngörülebilir ilerliyor.
Aile sırları üzerinden ilerleyen bir hikâye. Her karakter olayları kendi bakış açısından anlatıyor: Üç erkek kardeş, onların eşleri ve anne-babaları yaşananları kendi perspektiflerinden aktarıyor. Aynı olay, farklı gerçekler gibi. Gerçek tek değil, algı kadar çoğul.
Kitabın bana göre en güçlü tarafı şu düşünceydi: Bazen hiçbir şey göründüğü gibi değildir. İlk başta sert ve sevgisiz görünen Mürüvvet Hanım bile, aslında yaşadıklarının içinde savrulmuş bir insan olarak karşımıza çıkıyor.
Aslında herkes, yaşadığı hayattan çok yaşayamadığı hayatın eksikliğini taşıyor. Konuşulmayan yaralar büyüyor, sessizlikler birikiyor, ve ancak konuşunca bir şeyler değişiyor.
Annemin Uyurgezer Geceleri
Şehnaz, Ayhan Hoca, Hatice Şehbal ve Esme…
Birbirinden farklı dört dönem, dört hayat gibi görünüyorlar ama aslında çok tanıdık bir yerde buluşuyorlar: duygular. Dönemler değişiyor, isimler değişiyor, zaman ilerliyor ama insanın içindeki bazı hisler hep aynı kalıyor gibi. Şehnaz’ın E’ye karşı hislerini ve geçmişe dair unutamadığı anıları okurken en çok şunu hissettim: sanki olayları izlemiyorum, içinde duruyorum. Mekânın içindeyim, onların yanındayım. Bu kitapta en çok hissettiğim şey “hikâye” değil, atmosfer oldu.
Okurken dışarıdan izlemiyorsun, içeriye giriyorsun.
Betimlemeler o kadar güçlü ki, olayları okumuyorsun; adeta yaşıyorsun. Hatice Şehbal (anneanne), zorlu geçmişiyle yüzleşemeyen ve acısından kaçmak için kendine başka bir gerçeklik kuran biri.Kaçışını anlamak kolay ama içinde ne taşıdığını görmek zor.
Ayhan Hoca ise daha gerçekçi, kontrollü, ayakları yere basan biri. Ama onun da baş etme biçimi farklı: bastırmak. Ve bu bastırmanın bir noktada uyurgezerlikle ortaya çıkması çok çarpıcı.
Şehnaz ise en karmaşık karakter… Her şeyi bilen, gören ama buna rağmen acıya doğru yürüyen biri gibi. Bunu okurken ister istemez “neden?” sorusu akılda kalıyor. Kitabın sonlarına doğru gizemler tek tek çözülüyor, ama yine de akıllarda bazı soru işaretleri bırakıyor. Ben yaşanan olaylara iki farklı bakış açısı daha eklenebileceğini düşünüyorum. Kitapta ismi sık sık geçen E ve Eyşan tarafından da anlatılan hikayeleri okumak isterdim, umarım devam niteliğindeki kitaplar eklenir listemize Ben keyifle bir çırpıda okudum. Gönülden tavsiye
Bazı insanlar hayatı yaşar, bazıları sadece izler.
Kapak Kızı, izleyenlerin içini acıtan bir roman.
Kitap, sürekli ‘çıplaklık’ kavramını sorgulatıyor ama bu çıplaklık bedenle ilgili değil; daha çok insanların korkuları, bastırdıkları hayatlar ve yaptıkları seçimlerle ilgili. Yani asıl soru şu: Kim daha ‘gerçek’ yaşıyor?
İnsanları nasıl gördüğümüz, ilk izlenimlerimiz ve önyargılarımız… Hepsi, aslında kendimizi nasıl gördüğümüzle de yakından ilgili.
Bir de şu gerçek var: Her insan, bizi farklı bir versiyonumuzla tanır. Çünkü aradaki bağ, kurulan iletişimin şekline göre değişir.
Yeşil Peri Gecesi’ni yeni bitirdim. Serinin üçüncü kitabı Osman’ı okumak için sabırsızlanıyorum.
Ayfer Tunç’un kitaplarında beni en çok etkileyen şey, betimlemelerinin gücü. Okurken sayfalar birer film sahnesine dönüşüyor, her şey gözünüzün önünde akıp gidiyor.
Kapak Kızı’nda sadece adını duyduğumuz, yüzeysel bilgilerle tanıdığımız Şebnem’in, Yeşil Peri Gecesi’nde aslında ne kadar derin, ne kadar yaralı bir karakter olduğunu görüyoruz. Hem de ne görmek…
Bazı bölümler o kadar sarsıcı ki… Şebnem, yaptığı tüm hatalara rağmen insanın içinde şefkat uyandıran birine dönüşüyor.
Çünkü onun hikayesi biraz da öz yıkımın hikayesi.
Öz değersizliği o kadar derin ki, kendini durmadan sabote ediyor.
İyi şeylerin mümkün olabileceğine o kadar kapalı ki, bile isteye canını acıtacak seçimlere yöneliyor.
Annesinden, babasından, amcasından, kocasından, hayattan… ve belki en çok kendisinden öç alır gibi yaşıyor.
Canı o kadar yanmış ki; yaralı bir hayvan gibi sağa sola çarpıyor.
Hem kendine hem etrafına zarar vermekten çekinmiyor.
Belki de en acısı şu:
İnsan bazen en büyük kötülüğü kendine yapıyor…
ve bunu yaparken hak ettiğini sanıyor.
