Asla hatırlamak istemediğim, ancak unutmak için anlatmaktan başka çaremin olmadığı o kadar çok şey yaptım ki...
Üstelik bunları da başka şeyleri asla hatırlamamak için yaptım.
Ama bugünü, dünü unutmak için yaşamak hiçbir halta yaramadı.
Zaten dünyanın bütün nefret suçları da simge temelli değil miydi ?
Kurbanlar, katillerinin gözünde her neyi simgeliyorlarsa, o yüzden saldırıya uğramıyorlar mıydı ?
Belki de tek sorun şuydu: biz ne istediğimizi bilememiştik hiçbir zaman. Ve dolayısıyla her şeyi deniyorduk. Belki görünce istediğimiz, uğruna yaşadığımız şeyi hatırlarız diye.