Oğuz Fırat
@Strabonunkitaplari
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
"Moğolların aksine siz Türkler hiçbir zaman yerinizden edilmediniz, Türkiye’ye hükmettiniz ve diliniz Rusça veya İngilizce gibi bir Hint-Avrupa diline dönüşmeyip muhteşem bir dil olan Türkçe olarak kaldı."
"Yaklaşık 9.000 yıl önce Anadolulu çiftçiler İstanbul Boğazı’nı geçip Yunanistan’daki yerel avcı/toplayıcılarla evlendiler. Evlatları Avrupa’da İrlanda’nın batı kıyıları ve güney İsveç’e kadar tarıma müsait her yere yayıldılar."
Uzun zamandır kitap incelemesi yapmıyordum fakat bu kitap için yapılmalı.
Başta idealist bir kadın öğretmen olan Zehra’dan bahsetmek istiyorum. Görev bilinci olan, katı bir öğretmen. Bir telgraf ile banasının rahatsız olduğunu öğrenir. İlk başta umursamaz zira babası onun için zaten yıllar evvel ölmüştür. Fakat bir süre sonra İstanbul’a gider ama babası Müşrit Efendi ölmüştür.
Zehra babasından çok çektiğini, ayyaş, hırsız vb adam olduğunu yazar. Beni en çok etkileyen ise yatılı mektepteyken uzaktan babasını görüp ondan uzaklaşmasıdır. Zira o zaman babası onun için utanç kaynağıdır ki çevresinde herkes onu yetim olarak bilir. Ama gerçek çok farklıdır. Kitabın son sayfalarında bu karşılaşmamın tesadüf olmadığını öğrenice gözlerim doldu.
Neyse babası Zehra’ya bir sandık bırakır ve sandığın içinde bir hatırat vardır. Zehra merakına yenik düşer ve okumaya başlar.
Sivasta başlayan bu hatırat İstanbul’da sona erer. Çok sevdiği annesinin, ananesinin gerçek yüzünü öğrenir. Teyzesinin eşi tarafından niye öldürüldüğü , ablasının ölümünün arkasında gerçek yüzüne tokat gibi çarpar.
Babasının cenazesinin yanına giderek ağlar, öyleki ayaklarını öper. Fakat iş işten geçmiştir. Müşrit Efendi tek bir isteği vardı o da kızı Zehra’ya sarılmak, kucaklamak.
Bu kitap benim ön yargılarımı kırdı. Herkese iyi okumalar.
