Bir gün, farkında bile olmadan, babanın omuzlarının çökmüş, bakışlarının ağırlaşmış olduğunu göreceksin. O hep güçlüydü, hep dimdikti; ama artık hayatın yükünü taşıyamayacak hale geldiğini fark edeceksin. İçini tarifi zor bir acı saracak, çünkü o hep senin için savaştı, ama sen belki ertelediğin hayallerle oyalanmış olacaksın.
Babanın sessiz fedakarlıklarını hatırla. Sabahın köründe evden çıkarken, yemek masasında sessizce otururken ya da geceleri yorgunluktan göz kapakları kapanırken... Hiç şikayet etmedi. Ama her gece içinden şu cümleyi geçirdi: "Bir gün, benim çocuğum benden daha iyisini yapacak."
O eller, seni havalara fırlatan eller, bir gün bir bardağı bile zor tutacak hale gelecek. Ve o an, gözlerindeki sessiz bakış sana şunu söyleyecek: "Ben elimden geleni yaptım. Daha fazlası için artık sen varsın." İşte o bakışlarda, omuzlarına yüklenen emaneti hissedeceksin.
O yükü taşımak için değil, ona hak ettiği gururu yaşatmak için bir şeyler yapmalısın. Çünkü o, her şeye rağmen senin bir gün başaracağına inandı. Şimdi sıra sende.