Yıllara dağılmış insan; dağınık düşüncelerinden ötürü de kendini göremiyor. Bir bitimi var insanın yorulduğu,zorlandığı ama tam da uyanması gerektiği, yaşamı yeniden sahiplendirecek başlangıç noktası olan.Sabrın tuttuğu yıllara, içinde kaybolmayı göze alarak yeniden baktıracak, gerçeğe imkan tanıyacak bir doğum yeri. Tanımak zamanı ve kelimelerini. Tanışmak alabildiğine kendinle. Her sevginin bir başka sevgiye benzemesi gibi günlere, aylara,yıllara benzemekte görecek varlığını insan kendini zamana bıraktığında. Aynı güneşe, aynı aya, aynı göğe farklı bakmak; toprağa farklı basmak. Bir günü diğerini benzetmemek için dualarını tazelemek. Amacımız kadar yükümüz. Ahde vefamızın göstergesi her doğru söz. Doğrulmak ve dosdoğru olmak; inandım diyen insanı ayakta tutan hikayesi. Ben yaşadım diyebilmesi...Yaşamı hayatta tutabilmesi...Zulümle öldürmemesi... Ölümün dahi güzelliğini koruyabilmesi; kinden, nefretten, bencillikten, kibirden, hırstan,acımasızlıktan, bombalardan ayırabilmesi. Yoksa yaşadığımızı nasıl iddia edebiliriz?
22.07.2025