sevgi, en tavizsiz biçimiyle bu güdüdür, bu yasadır. Sevgisinin nesnesi için yaşamı ve başka her şeyi heba eder. Öncelikle sevilen uğruna değil, bilakis kendi uğruna. Sevilen mutlu olduğunda kendisi de mutludur ve bu da onun bilinçsizce peşinde olduğu şeydir.
Hayır, kahramanlık, yüreklilik, yurtseverlik ya da göreve bağlılık göstermesi için değil, sadece ( neden peki?)- aptala dönme, salakça bir gurur, inat, her şeyden vazgeçme yada yalnızca bedenin ve ruhun üstesinden gelinmez yorgunluğu yüzünden mi?) ağır adımlarla yürüyen bir atın sırtında, kaçınılmaz olduğu kadar da yararsız bir ölüme doğru ilerleyen bilmesi için