“Ben zannediyordum ki ömürlerimizin teknesini istediğimiz sahile götürmek için yalnız onun dümenini ele almak kâfidir... Şimdi anlıyorum ki değilmiş... Yollar görünmez kayalarla doluymuş... Onlara çarpmamak lazımmış... Daha fenası gizli cereyanlar varmış ki insan onlara kapıldığı zaman yolun değiştiğini, gittikçe uzaklaştığını fark edemezmiş... Tâ kendisini başka sahillere düşmüş görünceye kadar...”
Ellerim yüzümde susmuş dudaklarım
İsyanlarda gönlüm
Zaman gardiyandır
Ben yine gözlerinin hapsindeyim
Aman vermez hasretin
İçimde martılar
Sen gözyaşlarımdasın
“İçinde yaşadığımız dönem bir savaş, askeri kriz, ekonomik değişim dönemi ve nereden bakarsak bakalım güvensizlik dolu bir gelecek her yanımızı çeviriyor. O yüzden bireyin kendini işe yaramaz bulmasını ve ne planlayacağını kestirememesini yadırgamamak gerekiyor.”