Tüm insanlar aynıdır: Kendileri bir başkasının cebinden alırken yüzleri aydınlanır, gülümserler, ama kaybetme sırası onlara geldiğinde yastaymış gibi ağlarlar.
Bir insanın geçmişi ve geleceğiyle birlikte daracık bir çukura kapatılıp unutulması, hiç yaşamamışa dönüşmesi, insan gerçeğinin en kaçınılmaz, en yalın ama öbür yüzüyle en avutucu yanıydı.