Ben yaşamı başkalarının deneyim ve öğütleriyle değil de kendi deneyimlerimle tanımak, anlayıp algılamak istiyorum. Genlerime yapışmış olan o geçmiş zaman izlerini istemiyorum. Hiçbir kuralla koşullanmamış, yepyeni bir insan olmayı düşlüyorum
Fakat ben insanın kendine acımasının kötü bir şey olduğunu düşünmüyorum. Sevdiğimiz insanlara yâda yakınımızdakilere acıyoruz da neden kendimize acımaya hakkımız olmuyor?
Hayatımda iyiye giden en ufak bir şey için bile şükreder olmuştum. Herhalde Tanrı'ya olan inancım da olmasa ayakta duramazdım. Onun beni asla yalnız bırakmayacağına inanıyordum.