(...)
Şimdi saat sekizdir başlar gecemiz
Gündüzü kısalttılar geceyi uzattılar
Şimdi acının ve hüznün göklerinde
Umudun yıldızı sarı yıldız mavi yıldız
Uykumuzun bir ucunda bombalar
Bir ucunda hürriyet inancı sabaha kadar
-Cemal Süreya
İncecikten bir kar yağar
Tozar Elif Elif diye
Deli gönül abdal olmuş
Gezer Elif Elif diye
Elif'in uğru nakışlı
Yavru balaban bakışlı
Yayla çiçeği kokuşlu
Kokar Elif Elif diye
Elif kaşlarını çatar
Gamzesi sineme batar
Ak elleri kalem tutar
Yazar Elif Elif diye
Karacaoğlan
Bir gün ulaşacağım göklerdeki denize
bir gün fark edeceğim
ellerimi gözlerimle bağlayacağım
zarar gelmesin güzelliklere
kaderin cılız ıpıltısı yanarken
ayışığından daha sıcak seveceğim
ve sonunda toprağın olacağım
"Önce kelimeler vardı," diye başlıyor Yohanna'ya göre İncil. Kelimelerden önce de Yalnızlık vardı. Ve kelimelerden sonra da var olmaya devam etti Yalnızlık.
"Şu anda, sana güzel bir söz söyleyebilmek için, on bin kitap okumuş olmayı isterdim," dedi: "Gene de az gelişmiş bir cümle söylemeden içim rahat etmeyecek; seni tanıdığıma çok sevindim kendi çapımda."