Babaannem, dışarıdan eve her girdiğimizde "Evceğizim evceğizim
sen saklarsın halceğizim" der, sonra dedeme döner "adamcağızım adamcağızım sen anlarsın halcağızım" diye eklerdi. Ben bunu gerçek sanıyordum, bu ev benim de halimi saklamalı, kocam her hellimden anlamalıydı. Birlikteliğimize böyle bir
anlam yüklemiştim.
Herkese aynı yalan. Çok tatlı bir hikâyeydi bu, kulağa öyle
inandırıcı geliyordu ki. Buna inanırsam boşanmayı kaldırmak
daha kolay olacaktı. Bir yalanı ne kadar çok kişiye, ne kadar sık
anlatırsan o kadar kolay gerçeğe dönüşüyordu.