kütük gibi olduğumu söylüyorlardı,ben de gerçekten kütüğüm ben, diye düşünüyordum, ama siz karşıma çıkınca, siz karanlık hayatımı aydınlattınız kalbimi ve ruhumu aydınlattınız ve ben ruhsal huzur bularak diğerlerinden daha kötü olmadığımı anladım; belki parıltı yok, ışıltı yok, renk yok, ama yine de insanım,kalbiyle ve düşünceleriyle bir insanım ben.
Ben yalnızca,tüm benliğimle, en derinimde sadece ve sadece onu severken o nasıl olup da başkasını sevebiliyor? Nasıl yapabiliyor bunu aklım bir türlü almıyor, Wilhelm,aklım almıyor!