Sümeyye Nur Batur
@Sumeyyenur_batur
4 okur puanı
Ağustos 2020 tarihinde katıldı
her zaman aynı insanları görürsek onları yaşamımızın bir parçası saymaya başlarız. Yaşamımızın bir parçası saydıkça da onlar bizim yaşamımızı değiştirmeye kalkışırlar. Biz görmek istedikleri gibi değilsek hoşnut olmazlar, canları sıkılır. Çünkü, efendim, herkes bizim nasıl yaşamamız gerektiğini elifi elifine bildiğine inanır.
Ne var ki, hiç kimse kendisinin kendi hayatını nasıl yaşaması gerektiğini kesinlikle bilmez..
Bizi buluşturur, kendisi hakkında konuşturur, dert ya da deva olur. Kudüs'ü yok sayarak ne bugünü, ne yarını anlayabiliriz. Müslüman siyasetinin ufkunda da o vardır, manevîyatının ufkunda da. Siyasetin miracı da manevîyatın miracı da Kudüs'e uğramak zorundadır.
O zaman bir hayal daha kuralım:
Bir ikindi vakti Lahorlu hacılarla oturmuşuz, Mescid-i Aksa'nın avlusundayız; bir zamanlar buralarda İsrail bayrağı dalgalanıyordu hafazanallah, filan diye gülüşüyoruz ...
Puan vermedi
Hz. Peygamberi, bir bülbülün şakımasında dinleyebileceğinizi düşündünüz mü hiç ? Çırptığı her kanatta ona ulaşma arzusu içinde olan bir bülbül.
Kanı ile asil güllerin renk bulduğu bir bülbül anlatıyor Hz. Peygamber'i (s.a.v).. Neredeyse O'nun (s.a.v) yanında soluğunu dâhil duyabileceğiniz kadar yakınında hissediyorsunuz kendinizi, göz bebekleriniz satır aralarında mekik dokur iken ...
Bir gerçeğin farkına vardım.
Dünyanın hiçbir tertip veya tedbiri imana giden yolları kesemiyor, oraya açılan caddeleri tıkayamıyordu. Çileli oluyordu, sıkıntılı oluyordu ama yolcular hep yolda oluyordu. Yolun sahibi Allah'tı ve dilediğine yürütüyordu. Yürüyüşün çilesi, erişilen nimetin dengesiydi. Mükafat Allah'ın cemâli olunca sıkıntı üstüne sıkıntı kimin umurundaydı?
İnanmayanlardan başka !
