Sümeyye yılmaz
@Sumrun
Ankara, 3 Mayıs
19 okur puanı
Temmuz 2019 tarihinde katıldı
Hızlı akan bir öykü kitabı. sarı duvar kağıdı ilk öyküsü bu hikayeyi beğendim ama diğerleri için aynı şeyi diyemeyeceğim. Sarı duvar kağıdı aslında anlamlı geldi. Yer yer yazdığı şeyleri hissettim ama sondaki hikayeler benim için bir anlam ifade etmedi. Ben Cadıyken öyküsü de fena değildi güzel ve ilginç başladı ama sonunda vermek istediği mesajı açık açık vermesini sevmedim. Çünkü güzel bir olay örgüsüyle başlamıştı devamında da o mesajı farklı bi şekilde verebilirdi.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Aslında bir kadın olarak kendine inanmanın ve kendini sevebilmenin, içsel çatışmalarımızın kabul edilebilir olduğu ve kendimizi daha iyi tanımamıza ve bununda yeteneklerimizi ve sınırlarımızı keşfetmemizde araç olarak kullanabileceğini söyleyen, farkındalık kazandıran, hızlı akan bir kitap. Fakat bazı örnekleri bizim kuşağımızdan bir önceki nesili daha iyi örneklendiriyor. O örneklerde tamamen bir kadın olarak kendimi buldum diyemem ama anneannemi buldum mesela. Ve kendi ayakları üzerinde durmaya çalışan kadınları cesaretlendirmesi de belki bu yönden olmuştur. Çünkü bize onların döngüsünü kırdığımızı ama hala yetersiz kaldığımız bazı noktaları hatırlatarak cesaret verebilir. Kitabı öneririm.
Kitabı hiç beğenmedim. Sanki bir psikolog yazmış gibi değil. Yazım yanlışları, anlattığı hiçbir şeyin temelinin olmaması, sürekli aynı cümleleri tekrarlaması, üslubundaki eleştirici tavır...Gerçekten insana hiçbir şey katmıyor.
Karakterlerin kendilerini çözümleri güzeldi. Merak uyandıran bi tarzı vardı ama daha sonralarında cinayet işlendikten sonra cinayeti yapanlardan şüphelenmemiz çok kısa sürdü çünkü şüphelileri öldürüp bir tek aşkından öldürdüğünü düşünmemizi isteyen kadını bıraktı. Fakat otel konuşmalarında cinayeti Yıldız yapmış gibi bahsediyodu sonunda yazar çıktı. Mana veremedim sonu bütün ilgi çekiciliğini kaybettirdi. Hele sonunda yazarla matematikçinin konuşmaları o kadar sıktı ki... romanı boşa okumuş gibi hissettim sonunda. Etkilenemedim. Pınar kürün romanlarında dil çok sıkmaz hatta akıcıdır ama bu romanda bazı yerleri o kadar uzadı uzadıya tutmuş ki gerçekten cinayetten sonraki kısımı çok yavaş okudum. Bence cinayetten sonraki kısım daha heyecanlı olmalıyken öncesi daha heyecanlı olmuş. Başı ve ortaları güzelken sonu ne yazık ki istediğim gibi aynı etkiyi veremedi.
