Sümeyye yılmaz
@Sumrun
Ankara, 3 Mayıs
19 okur puanı
Temmuz 2019 tarihinde katıldı
Bircok insan kendi faniligini düsünmekten kaçinmak için yasami boyunca caba harcar. Ebeveynin ölümü bu savunmayi deler ve fani oldugumuz gerçegiyle yüzlesmemize neden olur. Ebeveynin ölümü diger ölümlerden daha ciddi bir yüzlesmeye neden olur, çünkü cocuklar ebeveynleriyle o derece özdeslesmistir ki ebeveynin ölümüne sahit olmak, kisinin kendinden bir parçanin ölümüne sahit olmasi anlamina gelir.
Başkalarının söylediklerinin en fazla yarısına inanmak, gerisine kulak asmamak iyi bir alışkanlıktır. Zihnin berrak ve özgür olsun, kendi yolundan başkasını takip etme.
“Hayır sen kariyerinden ibaret değilsin, muhteşem vücudum değilsin, anne veya baba veya bilge kişi veya ebedi hemşire değilsin. Sen kendinsin, kendi özünsün. Bunun etrafına bir çizgi çiz: diğer şeyler, dışarıda kalanlar sen değiller; onlar yok olabilir, ama sen hala var olacaksın.”
Ölüm korkusu, bedenlerimizde yaşanmamış hayatlarla ölmek korkusudur.
Bilinçli düşünce davranıştan önce değil sonra gelir; insanın davranışlarını kontrol etme duygusu tamamen bir yanılsamadır, insan yalnızca irade gücünü, kendini özerk, kararlı bir birey olarak görme arzusunu tatmin etmek için davranışı seçtiğini hayal edebilir.