Kusurlu sayfalarım için ağlıyorum ama eğer gelecek nesiller bunları okursa, elde etmiş olabileceğim bir mükemmellikten çok, ağlamamdan etkilenecekler
çünkü mükemmellik beni ağlatmayacaktı ve yazamayacaktım. Mükemmellik hiçbir zaman gerçekleşemez. Aziz, ağlar ve insandır. Tanrı sessizdir. Bu nedenle azizi sevebiliriz, Tanrı’yı sevemeyiz.
Kendini gözlemleme, insanın dünyasının yürüyen bantlarına kendisini nelerin bağladığını görmesini sağlar: eskimiş fikirler, suçluluk duygusu, önyargılar, gerginlikler, felaket beklentileri.. bu bir kopma, sahte uykudan çıkma ve yeniden uyanış eylemidir.