...Çevresindeki hiçbir şey dikkatini çekmiyordu. Bu dünyaya yabancı gibiydi. Dünyadaki en tuhaf duygulardan birisidir insanın yaşadığı çevreye, topluma, hatta dünyaya yabancilaşması. Bu duyguya kapılan insan bir rüzgarın önünde oradan oraya savrulan bir yaprak gibi hisseder kendini...
Vicdanı, insanın beynini rahat bırakmaz. İnsan bir suç işlemişse bunu sonsuza kadar inkâr etmeyi sürdüremez, sonunda vicdanının sesine teslim olur.
( Dostoyevski)
"Gizlice düşündüğüm, farkedilmesiden korktuğum hakikat sen miydin, yoksa ben, hatirasizligi, boşluğu, en ucuz şekilde, sırtımdan korkakca, hiç bir teşebbüste bulunmadan birden bire atmak için yine hayal mi kuruyordum..."