Sibel Karagöz
@Syblll
ÇOÇUK KALBİMİN
ELLERİNDEN TUT
günü doğuran
tut elimden
toprağa aş katan
tut elimden
can’a can katan
tut elimden
umudu arka cebine koyan
tut elimden
tut tut ki
düşerim
yalan dünyanın koynuna
yenilirim bin bir oyununa
tut
ürkmüş serçe
çocuk kalbimin
elinden
tut
tut
Sibel Karagöz
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
HİÇ YAZILDI
EYVALLAH OKUNDU BİRAZDA DOKUNDU
yokluğumun eli ayağı
boğazını tırmalamıyorsa
varlığım tabureni
altından çeker
hiç edilmiş bir içlik
eğreti bir gömlek
gibi dökülür
içten içe bir dönüş
yalnızlığın sıcak nefesi
karşılar aynaların
somut fazında
bir vedadır
soyuta indirgenmiş
elveda
eyvallahlar çeken
sabrın tesbihiydi
taneleri imamesine
boş ol boş ol
diye diye
tek tek
saçıldı
soyuttu sevda
hiç dokunulmamış
somuttu veda
bir hiçe sığdırılmış
eyvallahlarca
hiç yazıldı
DOĞUM SANCISI
bugün içten içe
diledim
tan turunçtan ala
dönerken
bir doğum sancısı
başlasın
adalet ellerinde
teraziyle
yüreğinde eşitlik
ağırlığı demokrasiden
ederi vicdani yasadan
rengini berrak sudan
direğini bayraktan
kalemini Ata’dan
imzasını babadan
yamalasın
doğumdu
sancısı gecenin karasında
sevinci göğe değer
iyiliğe
sevdaya
aşka
uyansın
adı üstünde
gün doğumu
umudu muştulayan
kindar öfkesinin altına
tabure çeken
ŞURDA ŞOORDAAA ŞOYANDAAA
bugün küçük bir kızın
dilinde tanıştım
bez bebekleri ile
konuştukça
şurda
şoordaaa
şoyandaaa
diyordu
neden dedim
aynı şeyi farklı anlamlarda
diline yapıştırdın
sakız gibi çevirip çevirip
patlatıyorsun
baktı
koca koca gözlerini açıp
sakızını
patlata patlata
sonra
büyümüşte küçülmüş gibi
şurdakiler dedi
nenemle dedem
yanıbaşımda çay demlerler hikayelerinde
bazen kaynar
bazen taşar
bazen bardak olurum da
demlenirim
şoordaaakiler babam la halam
onlar hep işteler
KADER HANIMIN YANILSAMALARI
eskiler derler di de inanmazdım
ön teker nereye, arka teker oraya
kırk fincan kırkınında kulbu kırık fincan
kırk kere açmamış filizi namzetleri
kırk birinci de açar mı???
açmadı
açmaz da
inandım
inandım artık
yineleyen migren di derim
ağrıttı ,koklarken kökten koparttı
dalında boynu kırık manolyam
açamadan güne küsmüş manolyam
kadere kapatmış kapıları
kırk anahtarı sol ‘a
maymuncuk yalanları dil’e
dolasan
turunç reçelleri tandan damlatsan
arzı endam eden harflerin altından
kırk bin yalan ,cümlesi kırılmış can
ne baharın goncası
ne güzün kardeleni
hepsi heybemde hüzün
kader hanımın yanılsaması
ayna düştü
kırıklar arası can kesikleri yürüdü
uyandı
uyandı artık