Sibel Karagöz

KADIN OLMAK bazen şiddetin eli ayağı yoktur bir bakışı vardır yerin dişini etine geçirirde sesin çıkmaz bir ses tonu vardır tüm bedeninizi kolluk kuvvetleri gibi sararda cenderesi altında kırık bir nokta olursunuz bir kelimesi vardır harflerin kamçıları yüreğinizi sonsuz kere kamçılar bazen sözel şiddet tüzeli solda sıfır bırakır öldürmez morartmaz yara’lar bedeninizde değil ama yüreğinizden tüm vücudunuza atardamar yoluyla yayılır bağırmaz sese harf karıştırmazsınız sesizliği siyaha boyar dolabınızdan çıkarıp çıkarıp giyersiniz içinizde ki tüm renkleri
Şiir
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
ERTESİ YARIN insanoğlu erteler düşünmeden öteler sonra der sonra sanki açık çekleri var tarihi sonsuza bağlanmış imzası gönül nikahı erteler durmadan sanki zamanı diline dolamışta saat saat çiğner her ertelemeye bir balon patlatır zamana hendek atlatır bilmez ki hendek zamanın değil o’nun dört duvarı duvarında elinde boyası dilinde yalnızlığın ezgisi elinde kapalı çeki ağzında patlayan balonu bilmez ki ötelerinde ötesi ertelemenin de ertesi bilmez ki bilmedi bilmeyecekte bir türkü tutturmuş kendi söyler kendi dinler öncelikler ,incelikler
Şiir
ÖZLEDİM GONCAMIN GAMZESİNİ uykularım soldurup güldüren düşlerim kar gibi bulutların üzerinden izledim ne çok uzamış özlemim saçların lüle lüle dökülmüş ben gibi sımsıcak sarılmış takatsiz bedenine gittiğinden beri özlemimi kısaltır gibi kısaltıyorum saçlarımı azalmıyor içime içime uzuyor özlemim eteğimden tutardın
Şiir
OMURGASIZDI AĞRI gün doğar öyle s/apansız hedefsiz güneş yeni doğan bebeğin esrik gülümsemesini takar titreyen dudaklarının kenarına ağrının gözünden öpe öpe omurgasızdır ağrı yürekten başlayan prangalı adımlar her adımı kısrak koşusu kızğın kindar önce ağrı bir kuyunun dibindedir sonra duvarlarında yürür yılkılar koşar kalp titrer zelzele dersin değil başlı başına deprem parça parça dökülürsün ne kuyu kalır ne su can kesiği buz kesiği titreyen yüreğin üşür nefesin donar dudakları çatlak dili lal
Şiir
ÇOÇUK KALBİMİN ELLERİNDEN TUT günü doğuran tut elimden toprağa aş katan tut elimden can’a can katan tut elimden umudu arka cebine koyan tut elimden tut tut ki düşerim yalan dünyanın koynuna yenilirim bin bir oyununa tut ürkmüş serçe çocuk kalbimin elinden tut tut Sibel Karagöz
Şiir