Sibel Karagöz
@Syblll
DUVARLAR DA SUSAR
bugün
hangi zamanın
hangi susmuş yılı
sadece
insanlar
canlılar
susmamış
doğada
susmuş
binalar da
susmuş
güneş saklanmış
yel el olmuşta
ben burdayım der gibi
okşamıyor teni
sükutun padişahlığı
kürkünün tahtı
bir de adam sendecilik
sessizleştirmiş hayatı
yürüyen koşan hep ayaklar
oynayan sindiren hep ağızlar
eller hep bir telaş içinde
hep bana rep bana
us tatile çıkmış
belki sürgün yemiş
susmuş insanlık içine içine
bir pazardı üstelikte sabahı
hissettiğim ise
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
AÇSAM PENCERELİ DÜNYAYI
şimdi açsam
pencereli dünyaya
gözlerimi
aralasam küçük bir kızın
korkmuş elleriyle
güneşten önce
insanlık
ekmekten önce
adalet
korkudan önce
güven
istismardan önce
vicdan
her şeyden önce
mutlu çocukluk
elini kolunu sallaya sallaya
adından önce
can
cinsiyetsiz
insan
girse
güneşin ayakları yürüse
suyun elleri yıkasa
arınsa tüm kirli pencereler
bir çoçuk daha ağlamasa
Sibel Karagöz
CAM KIRIKLARI
ne çoktu kırık
camdan dökülmüşte
ciğerimde parçalanmaya
doymuyordu
her nefeste kan
soluğumda
raks ediyordu
yürek durur mu
o da bir tamburun beline
vuruyordu
çamurlara bulanmış
camlarda
yağmur süzülüyor
damla damla
her damlada biraz daha
sen çiziyorum
çamurlu camlara
sonra bir damla daha
bir daha derken
boylu boyunca sen
camdan çıkıp da
gelecek gibi
bakıyorsun
telaşa düşüyorum
kalp yırtılıyor
cama sarılıyorum diye
şangır şungur
cam kırıkları ile
DÜŞ DÜŞ’E DÜŞER
gündüz vakti de
düş görünür mü
bazen gözler de
bir kirpik kıpırdamaz
fludur
düşler sokağı
ayaksız perilerin
işgaline uğramıştır
dalmış seyrederken
düşün içinde düşe dalarsın
öyle sessizce
öyle yalın
sanki içinin içi de
sen yaban
tanımadığın yollar
çıkamadığın
çıkmaz sokaklar
beyninin içinde
yılkılar coşar
ve sesler uzaktan
çok uzaktan
kulağının dibindekinden
daha yakın daha içten
gelir ,duyarsın ,
görürsün de
elini uzatırsın
boşluk
seslenirsin
ENKAZIN ÇİÇEĞİ
kadınlar
bazı kadınlar
hiç sevilmemiş
hiç sevmemiş
enkazının çiçeğini açar
yokluk
ekmek , su gibi
kapının ardında
kedi gibi dolanır
umut unut olur da
ayaklarının altında
yürür
gözlerinin altında
görünür
ciğerlerinde
esneye esneye
gerinir
bu kadınların
içi enkaz
dışları
her sabah balkonda
çiçek açar
Sibel Karagöz