Sibel Karagöz
@Syblll
ATEŞİ NEFER
gecenin orta yerinde
düştü
gözlerin
çırılçıplak
uyku haram
öyle
soğuktu ki
bakışların
üşüdüm
buz kestim
elim ayağım
titriyor
bir sigara yaktım
ateşi nefer
bir daha baktım
korkarak
gözünü devirip
gittin
içimin ateşi
harf harf dökülmedi
tık yok
dili lal
kulağı sağır
iki atlı
tan ağartıcı
şahlandılar
kişneyen atların
sesi ile uyandım
Reklam
KAYIP KADINLAR
inanışlar
bir martıya sarılmış umutlar
ahhh inanışlar
olmasa
kanmasa
insan
günü güne ekleyebilir mi
inanışlar
yaşama tutunuşlar
tırnak ile
diş ile
sonra hayallerin
acısı sarar
yüreği
gözü
dili
dişi
kelimeler
dişlerin arasında ıslanır
kimi boynundan kopar
kimi ünleye ünleye
kanar
sıkmaktan
ısırmaktan
harfleri
kana
bulaya bulaya
sessizce yol alır
DOĞMASAYDIK ÖLMEZDİK
hayat neydi
hepi topu nefes
almak mı?
düşündüm
ay’la beraber
yıldızları
kırpa kırpa
bütün şehir
uykuda
tek bir evin
sarı lambası
titremiyor
sokaklar bakir
tek bir adım izi yok
sessizliğin hükümranlığında
akıl oyunları peşinde
şıp şıp
terliklerimin
sesleri
hayat diyor hayat
kendin için ne yaptın
iç sesime
verecek bir cevabım yok
“sustum “
dedim
biraz
“durdum “
biraz
AĞLAMAKLA GÜLMEK
keder hafızalıyım
incelikleri düşünür
göz yaşı hasat
ederim
kimsenin
kimsesi
olamamak
inceldiği yerden
kopsun be
kemancı demek
bardakları
boş,dolu
sıraya koymak
bir türlü bir bardağa
sığmamak
hüzünlü sığlarda
ağlamak
yüreğin
kara çarşaflarını
silkeleyip
güneşin turuncu şalını
yekpare gülüşlere
vermek
bir ağlayıp
bir gülmek
mevsimler gibi
hüzünlü yapraklar
dökülür kirpiklerimden
RİTÜELDİR KÖKLER
esrik baharlar
yiter
soluk bir papatyanın
seviyor sevmiyor
fallarında
yoklarsın
yüreğin
gurbet pencerelerini
dayanamayıp
defalarca
açarsın
ilk defa
görüyormuş gibi
köklerin
uzun uzadıya
sarmış
bacaklarını
topal topal
gölgen
ardın sıra
tok tok
sesleri
sağır kulakları
kanatır
ve
bu kanamalar
kah yüreğini
kah köklerini
Reklam