Sibel Karagöz
@Syblll
GECEYİ ÖRTTÜM ÜSTÜME
özenle iç cebime koydum
yalnızlığımın harflerini
cümle içinde boy gösterdim
siyah puntolarla beyaz perdende
kalabalıktı cümlelerin üstelik
gökkuşağından düşmüş
rengarenk alı ,yeşili ,moru
cümbüşü göz alıcı
ben büyülü cümlelerine
dokundum
göğe dalıp ebem kuşağına
dokunur gibi
yalnızlığım iç cebimden çıktı
siyah beyaz metrajlım
kare kare döküldü
ebem kuşağının renkleri soldu
akşama hüzün çöktü
gecenin siyahı değdi
yüreğimin ayak seslerini
duydum
beni benden ala ala
siyaha karıştı
yalnızlığım bir hırka daha giydi
üşüdüm dalından düşmüş
yaprak gibi
geceyi örttüm üstüme
yıldızların altında
Sibel Karagöz
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
TABUTLAR KALKAR YÜREĞİMİN KENARINDAN
iç sesimin içli içli serzenişi
uykuların kapısını aralar
düşlerim yetmez
çıkmaz sokaklarımın
labirentini çözmeye
puzzel parçaları kayıp
kayıplar kuyu diplerine
saklanmış
gölgeme iç sesimi yüklemiş
bir bedende iki kişi
konuşur dinler
dinler ağlar
ağlar güler
ağırlığımda yük
hamallığımda ayaksızlar
yola düşer
iç sesin telinde
kulağa acı hüzzam değer
hüzün çöker
kalp
anadan üryan
dökülür
sızlama cızırtı yapar
yapraklar gibi sallanır
adım’a adın değer
beyaz kefenler
giyer ayaksız bedenler
açılır kalbimin tabutları
KALBİM
hop oturup hop kalkıyor
kan can çekişiyor
sözler
yeminler
nefeste soluksuzca
kırılıp kırılıp
fer’e buhar düşüyor
puslu görüş
geçit vermiyor
inzibatlar kol geziyor
ölüm çanlarını çalıyor
yalanlar doğruları
katlediyor
balonlar bir bir sönüyor
yalan dünya
doğruyu kirpiklerinden
infaz ediyor
kalbimin sesi
ince bir ahhta
duruyor
“ahhh”
diyor ahhh !!!
Sibel Karagöz
O TREN KALKTI
o tren
vagonlarını kararttı
yoluna yolcusunu kattı
k’ömürü kazanına attı
çoktan kalktı
dumanlarını sala sala
sirenlerini çala çala
o tren
kalktı artık
vedası busede
sılası gurbette
özü gözde
sözü havada
kaldı
o tren kalktı
zaman durdu
ne geriye doğru
ne ileriye
o anda kaldı
titreyen dudakta
puslu gözlerde
damlayan yaş’ta
o tren kalktı
dönüşü olmayan yola
kara çala çala
imzası çift çizgide
defterin son yaprağa koptu
o tren kalktı artık
Sibel Karagöz
ALAY’A ALMAK
keşkeler sıralandı apansız
ardı arkası kesilmeden
ve ben
bardaktan boşalırcasına
ıslandım
hangisini kaldırsam
ağlayan bir düş
kiminin eli yok
kiminin ağzı
konuşmazlar
sözü
damla damla yaş
keşkeler
bekleme odasında
askıya asılmış hayal torbası
umudun tarlası
ekini düş
sökümü hayal kırıklığı
iyi şeyler dedi
iç ses
iyi şeyler
çok mu bekletir
bekletmez dedim
tadına acı karışır
ekşir
bekletiyorsa
hayal değildir
olsa olsa