Sibel Karagöz
@Syblll
YAKINDAN UZAKSIN BANA
kilometrelerle mi ölçülür uzaklık
aynı göğün altında
aynı yıldızlar
aynı ay
değil mi
açılan fere
dökülen zülüfe
gölge düşüren
uzatsaydın el’ini
tutsaydın yüreğimi
el olmasaydın
kapılar ardında
yürekler dibinde
canımdan düşen
kanımdan yürüyen
kirpiğimden süzülen
düş’tün
dünsüz geceye
aysız mehtaba
yıldızsız atlasa
konumsuz başa
kilometrelerce uzaktan
göçebe ruhtan
bahsedersin
mesele mesafe
uzaklık değil ki
sen
yakınımdan uzaksın bana
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
BU ARALAR
o’nsuzluk sonsuzluk derim
kırık bir nokta
cümle cümle içimi yakar
k’özümde
kara kara kargalar
kanat alır
bu aralar
yaralar cumhuriyeti
tahtı sallıyor
kemani dil
hep o’nu çalıyor
hep onu söylüyor...
Sibel Karagöz
DÜŞSEL GEZİNTİLER
düşümde uyur uyanık
ç’akıl çakıl baktın
bakışına ak’tım
şelaler açtı hendekleri
ben pınar gibi
süzüldüm
anılarının dizine
d’izinin anılarına
sesimin sesinden
ürktüm de
sustum
nice sesin soluğu iç çekti
için soluğu ahhh dedi
neden?
niçin?
niye ?
soru z’amirleri
havada uçuştu
içim içime
sustun dedi
anılar çalarken
düş’ün kapısına
kilit vurdu
dile açkı
insan dedi
insan
içten içe konuşur
konuşur...
BEN SENİ HEP
gece kara kuşaklarını
sesimin tellerine sarar
ben seni hep
harflerinin sırtına
yükler
yürüyüşe
düşe
gülüşe
bularım
allana pullana
yola kuş
suya düş
z’amana tuş
ben seni hep
severim
kesilir sızı
ansızın
damla damla
gülüşlerin akar
gamzelerime
sesimin telleri
akordsuz kemanda
titreyen mum
ben seni hep ...
der
gölge ışıldar
ayaksız
elsiz
KİRPİK DÖKER BAHTIM
küstüm çiçeğinin yaprakları
dökülüyordu gözlerimden
fer fecir açıyordu
mevsimler değişiyor
kah şal oluyor
soğuk soğuk sarıyor
kah yağmur oluyor
selleri sırtımdan aşırıyor
kah kar oluyor
saçlarımın tellerinde
öbek öbek yerleşiyor
üşüyor
tiril tiril bedensiz ruhu revan
üşüyor
çiçeğim dalından
dalım budağımdan
kırığım hal bilmez canından
düşüyor da
suskunluğum üşüyor
ciğerimden
üşüyor
küskünlüğüm kirpik döken
bahtımdan
soluğumda bıçak sırtı sözler
havayı döve söve
arzı endam ede ede
üşüyor
baharın ortasında