Biliyor musun Andrey, benim içimde ne yakıcı ne de kurtarıcı bir hiçbir ateş yanmadı. Hayatımda hiçbir zaman başkalarınınki gibi gittikçe renklenen, parlak bir güne çevrilen bir sabah olmadı; bir sabahki yakıcı öğlesi geçtikten sonra yavaş yavaş solsun ve kendiliğinden akşama karışsın. Hayır benim hayatım sönmüş başladı.Tuhaf fakat öyle kendimi bilir bilmez sönmeye başladım.
Istırabına sabırla katlanırdı, çünkü nedenini başkalarında değil, kendinde arardı. Sevinçleri de yoldan çiçek toplar gibi koparır ve solmadan atardı böylece her zevkin dibindeki acı tortuyu tatmazdı.