Ah, orada kendimi kaybetmek; uzanıp kendimi gökyüzünün sessizliğinde
otların arasına bırakmak; ruhumu herhangi bir amaçtan uzak o uçsuz
bucaksız mavilikle doldurup bütün düşüncelerimi, bütün anılarımı
enginliğinde batırmak ne güzel olurdu!
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
...birbirimizin yalnızlığında
boğulmuştuk;
“Kimse yok mu? Kimse girip çıkmıyor da ne demek Bibi?” derdim ona.
"Kiliseler, insani duyguların en saygıdeğer olanıyla doludurlar daima. Sen
bunu anlayamazsın çünkü ne mutlu sana ki insan değil, yalnızca bir köpeksin.
Oysa insanlar nasıllardır, biliyor musun? Duyguları için de bir ev inşa etme
ihtiyacı duyarlar. Duygularına kendi içlerinde, yüreklerinde sahip olmak
yetmez onlara: Onları dışarıda da görmek, onlara dokunmak ister ve bu
yüzden onlar için de bir ev inşa ederler."
Bizim için gerçek olup olmamaları, başkalarının umurunda değildir. Önemli
olan, onlar için gerçek olmalarıdır.
Zaten bu eski Genge de bu zamana dek içinde böylesine mutlu
mesut yaşadığı yaşam koşullarını, ansızın bir hiç uğruna terk etmeyi
düşündüğüne göre, iyileşmesi mümkün olmayacak bir deliliğin pençesinde
olduğunu ispat etmekle meşguldü.