Tamara
@TAMARA0
Sizin ahlakınız benim ahlakım değildir. Vicdanınız da benim vicdanım değildir…
Camus.
O zaman ne istiyorum? Kendime soruyorum. Cevap hiç değişmiyor. Hiç. Zaten ben de olan o…Hiç.
*İmeros: Aşk, tutku istek.
“Compos sui”
Şu anda okuduğu kitaplar
Bana yalnız suçlu olduğumu öğretmişlerdi. Evet, suçluydum. Suçumu ödüyordum
Reklam
Kapak gibi cevap.
Ona göre, insanların adaleti hiçbir şey, Tanrınınkiyse, her şeydi. "Beni mahkûm eden, insanların adaletidir," dedim.
Niçin sizi görmemi istemiyorsunuz?" diye sordu. "Tanrıya inanmıyorum da ondan," diye karşılık verdim. İnanmadığıma emin olmadığımı öğrenmek istedi.
Ölümümden sonra insanların artık benimle hiçbir alışverişi kalmıyordu. Hatta bunun düşünmenin bile acı olduğunu söyleyemezdim. Aslında, insanın eninde sonunda alışmayacağı hiçbir düşünce yoktur.
O akşam düşündüm de, kendi kendime, ölüme hükümlü bir adamın metresi olmaktan usanmıştır belki, dedim.
Reklam