Sizin ahlakınız benim ahlakım değildir. Vicdanınız da benim vicdanım değildir…
Camus.
O zaman ne istiyorum? Kendime soruyorum. Cevap hiç değişmiyor. Hiç. Zaten ben de olan o…Hiç.
*İmeros: Aşk, tutku istek.
“Compos sui”
Örneğin, kadın isteği beni kıvrandırıp duruyordu. Bu doğal bir şeydi: gençtim çünkü. İlle Marie'yi düşünüyor da değildim. Herhangi bir kadını, kadınları, birçok rastlantılarla tanıyıp sevdiğim bütün kadınları öylesine düşünüyordum ki, hücrem onların hayalleri ve benim şehvet isteklerimle dolup taşıyordu.
O zaman sık sık düşünüyor ve içimden: beni kuru bir ağaç kovuğunda yaşamaya zorlasalardı da gökyüzüne bakmaktan başka bir işim olmasaydı, yavaş yavaş buna da alışır giderdim, diyordum.