Tahir Aksoy
@TahirAksoy
Kitap okumayı çok seven,her gün yeni bilgiler öğrenmeyi, doğa gezilerinde fotoğraf çekmeyi kendine hobi haline getirmiş, bisiklet turunu, yürüyüşü ve denizde yüzmeyi hayatının merkezine koyan kendi halinde münzevi bir kitap kurdu :)
Okur Yazar
Süleyman Demirel Üniversitesi - İktisat
Manavgat/ Antalya
464 okur puanıAğustos 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Uyan hadi! Geldiler! Bizim için!"
Uyanmadı.
Bana seslenen insanların içinde ben de ona, ilk ve ölümsüz aşkıma seslendim ama beni duymadı, gözlerini açmadı, gülümsemedi. Önce gözlerini kaybettim, sonra gülümsemesini, sonra ellerini, vücudunu, sonra nefesini... Herkes bana bağırdı, ben ona. Herkes beni kurtarmayı istedi, ben onu. Gözkapakları sonsuza kadar kapandı ve ben titreyen ellerimle onun nabzına uzandığımda, parmaklarımda hiçbir canlılık hissetmedim.
Oğuz öldü.
Ve bu dünyanın en acı cümlesiydi.
Oğuz öldü.
Ve bu dünyanın en acı şeyiydi.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Oğuz da elini yukarıya kaldırdı ve elimi tuttu. Avuç içi elimin dışına yerleştiğinde kemikli parmakları parmaklarımın arasına dolandı ve ellerimiz, ruhlarımız gibi birbirine karıştı. Kenetlendik, sımsıkıya. "Şimdi ölüyoruz... Çok çok üzücü Oğuz ama düşünüyorum da, burada ölmek güzel. Bizim için çok erken, zamansız bir ölüm ama seninle ölmek güzel. Ölümden çok, seninle beraber tatlı bir uykuya dalıyormuşuz gibi hissediyorum."
"Garip," dedi ve cümlesini tamamladı. "Ben de aynı şeyleri düşünüyorum."
-Rüyanda gördüğün her şey hayalin mi olur?
-Genelde hayallerim sadece rüyalarda gerçekleşir.
"Hayalinde hangi üniversite vardı peki ya da hangi bölüm?"
İşaret parmağıyla kirli zemine belirsiz şekiller çizmeye başladı. "Edebiyat istiyordum ama artık bir önemi yok. Yalnız, çok garip değil mi? Sen yıllar boyunca, sadece iyi bir üniversiteye girebilmeye odaklı yaşa ama bir anda her şey tuzla buz olsun. Hayatımız pamuk ipliğine bağlı ve biz pamuk. ipliğine bağlı hayatımız yüzünden mutlu olmayı hep erteliyoruz. Sadece çalışabilmek için yaşıyoruz, kendimizi mutlu edebilmek için değil."
"Bu dünyanın her yerinde böyle", dedim, düşüncelerini desteklesem de. "Mutlu olmayı hep erteleriz."
"Keşke kendim için bir şey yapsaymışım," dedi daha alçak bir sesle. Gözüme çok çaresiz görünmüştü. Titreyen sesiyle devam etti. "Kendim için hiçbir şey yapmadım."
"Keşke yapsaydın," dedim gözlerimi kaldırıp tavana bulutumuza bakarken. "Keşke ertelemeseydin."
"Belki hâlâ yapabilirim."
"Sona geldiğimi hissediyorum. Son. Sadece üç harf ama yüz binlerce kelimeden daha çok şey ifade ediyor değil mi?"
"Üzgünüm, öyle."
"Anneme, babama, ablama, doğup doğmadığını bilmediğim yeğenime veda etmek isterdim."
Kahırla güldüm. "Bence birine baktığın son an, vedadır. En azından artık bunu anladım. Ben o gün o kapıdan çıkarken anneme son kez baktım ve bunun veda olduğunu şimdi anlıyorum."