A.Talip Koktaş
@Talip01
Bu gelen sonbahar mı, yoksa giden sen misin? #61243430
Sokağa Çıkmak Yasak #87316488
Milat Gazetesinde Köşe Yazarı
milatgazetesi.com/yazarlar/yazar/...
"ARİSTO, NİNEME NİYE KIYDIN"Roman-Edebiyat
Romanın iyisi, okurun, sonunu kestiremediği ve tabir yerindeyse ters köşe olduğu romandır. Roman yazmak, yazabilmek günümüzde o kadar kolay hale geldi ki, gündelik hayat içerisinde sıradan, alelade konular üzerinden kaleme alınan romanlar, genel de konuşma metni fazla olduğu, okuru sıkmadığı için ve sırf okunmuş olmak için yazıldığından, çok satıyor. Ancak bu tür romanların okurun zihin ve gönül dünyasına katabileceği pek bir şey olduğunu düşünmüyorum. Lakin Şener Öktem’in kitabı adı ile müstesna ve içeriğiyle de hiç de hazır olmadığınız, arkası yarın modunda kapılar açıyor size.
Şener Öktem’in ‘Aristo, Nineme Niye Kıydın’ kitabı 2021 yılının Temmuz ayında Bengisu Yayınlarından çıktı. İlkin ismi dikkatinizi çeken kitap, isminin hakkını içeriğiyle tamamlıyor ve sizi içine çekiyor. Romanın içeriğini size anlatıp da gizemini bozmamak için genel hatlarıyla değinip en kısa zamanda okumanızı tavsiye ediyorum.
Hayatın içinden kavramlar olan “His, Ölüm, İkilem ve Kader” isimli dört başlıktan oluşan roman, Aristo’nun akılcılığı ile ninelerimizin vicdanı, -Yazarın da tabiriyle Batının aklı ile Doğunun vicdanı- arasında kahramanımızın yaşadığı gel gitleri sorgular vaziyette, yine kahramanın zihin ve kalp dünyasından sorgulatıyor bizi. Bir bakıma Descartes’'in “Düşünüyorum, o halde varım!” sözü ile “Hissediyorum, o halde varım!” sözü arasında bir paradoks yaşatılıyor.
Genel de belli başlı bazı kelimeler üzerine kurulu olduğunu zannettiğiniz kitapta farklı olaylar, iç içe geçmiş bir şekilde karşınıza çıkıyor ki, aslında hepsi, adına hayat dediğimiz bir bütünün parçaları. Bu parçaların toplamı hayatın kendisi etmese de, insan kendi hayatının çoğu parçasını buluyor. Her ne kadar aynı kelimelerin tekrarı sürekli karşınıza çıkıyor gibi görünse de, bu kelimeler ile kurulan ahenk ve
Reklam
'Bendine Dolan Irmak'Hayata Dair
Akif Dut, Bendine Dolan Irmak isimli deneme türündeki eserinin ön sözünde “Kalemim taşrarın yalnızlığını kuşanınca sesim sana ulaşmaz sandım” dese de sesinin bütün dünyaya ulaştığı kanaatindeyim.
Kitabın geneline kendi tabiriyle şiirsel bir dil hâkimdir. Siz bakmayın kitabın deneme türünde oluşuna, uzun cümleleri uygun yerde bir alt dizeye indirdiğinizde birçoğu şiir olacak türden yazılar sizi karşılıyor kitapta.
‘Bahar Türküsü’ derken bile şiir tadında bir anlatımla baharın resmini çizerken güçlü imgelerle de kelimelerdeki ustalığını kaleme yansıtıyor. Tatlı kelime oyunlarıyla yüzümüze tebessümü yerleştirmeyi ihmal etmeden, realist tasvirleri romantik ve mistik tonda sunuyor okurun beğenisine. “Bahar ki; yeryüzünün en renkli konuğudur, yorgun bir kardelenin gözlerinden süzülen buğudur, ve bahar, içimizin solmayan boşluğudur.”
Anı, hikâye karışımı denemelerde ise güçlü betimlemeleri ile okuyucuyu resmin içine çekiyor. Betimlediği nesneler adeta canlanıp da sizinle sohbet etmek istiyor.
Yazılarını sonbahar tadında bir hüznün başlangıcı ve umudu ile kaleme alan Akif Dut, hüzün ile umut arasında bir köprü kuruyor düşlerimize. Geçmişin özlemiyle geleceği dokuyor yüreğimize. Bir yandan şehrin, insanı hapseden yönüne eleştiri getirirken diğer yandan bir köy evinin toprak damında akşamın en deminde kayan bir yıldıza takılıp uçuyor güzellikler ülkesine...
Şehrin yalnızlığından doğanın çok sesliliğine kaçışın umudunu satırlarına serpiştirirken “Dağları ağaca küsmüş bir şehre düştü çok sonraları yolumuz.” sözüyle şehrin doğaya düşmanlığını gözler önüne seriyor.
En bildiğimiz, en emin olduğumuz yerden imtihan oluruz bu hayatta. Bilmek, bazen anlamını yitirir hayatın sürprizleri karşısında. Emin olmak, insanı sarsıcı bir şüpheyle kuşatır. ‘Kar Korkusu’ denemesinde hikâye
"Vakt-i Muhabbet"Şiir
Herkes şiir yazabilir lakin her şiir yazan şair değildir. Şair, hal ehlidir, kalp ehlidir. Her ne kadar şiirinde merkeze kendini koymuş gibi görünse de esasında kendinden ziyade okurunu anlatır. Okurun derdini dile döker, onun söylemek isteyip de söyleyemediklerine tercümanlık eder. Bu açıdan baktığımızda şair, kendi hüznünden öte milletin hüznüne gözyaşı dökendir ve dizelere dizdiği de kelimeler değil, her biri dizlerini döve döve döktüğü gözyaşıdır. Velhasıl şiir, şairinin gözyaşıdır. Bunu kalbiyle idrak eden değerli Şair Dostum Esra Gül hanımefendi de ilk şiir kitabı Vakt-i Muhabbet’e de bu durumu resmederek başlıyor: “Şairin hüzünlü yanıdır gözyaşı / Aktıkça yazar, yazdıkça akar.” İçinde bulunduğu durumu resmetme çabasının yanında duygularını bir kalıba dökmeyi başaran şair, çizdiği resmin içine okurunu da davet ediyor.
Mevlana edasıyla sevgiliye kavuşma anına Vakt-i Muhabbet derken Şairimiz, Şeb-i Aruz’a da yeni bir anlam yüklüyor. Bu dünyayı sürgün yeri gören Sezai Karakoç zihnimize yerleşirken, Yahya Kemal’in Sessiz Gemi'sinde başlıyor muhabbet. “Birbirine eş ruhların, sessiz sessiz nazar eder kabir taşları!” derken aynı halet-i ruhiyede teskin ediyor ölümün hüznünü. “Her veda aslî muhabbete merhabadır.” dercesine nakış nakış işliyor gönlümüze şiirini.
Her dem yüreğinin aşka dümen kırdığını dizelerinden anladığımız Şair, şiirlerinin yüreğinden taşanlar olduğunu anlatıyor bize. Aşkla çarpsa da yüreği bir noktadan sonra kelimelerin bu hisli dünyayı tarifte kusurlu kaldığını gözler önüne seriyor. Bir sevda hüznünden yanıp kor olsa da dile dökülen her duygu biraz eksik kalıyor aşkın aksinde... Her şeye rağmen şairin en güçlü silahı olan şiirleri pansuman oluyor, bir damla su oluyor aşkın yarasına da ateşine de. Şiirler de olmasa bir aşkın ateşi bütün dünyayı yakıp
"Seni Sevmeme Beş Dakika Kalmıştı"Şiir
Acının yoğurduğu coğrafyada hüzünle yoğrulan yüreğini şiirin serinliğiyle avutan şair dostum Murat Kayış’ın şiir kitabı “Seni Sevmeme Beş Dakika Kalmıştı”, Kuytu Yayınlarından yayımlandı.
Her ne kadar yüreği Anadolu dolu olsa da kalbinin bir yerlerinde her daim İstanbul’u gizli bir sevda olarak saklayan Şair, kitabına da bir İstanbul girişiyle başlıyor:
“Hevesimin kursağında İstanbul duruyordu/ Ve ben her gece nemli kirpiklerimi/Haliç Köprüsü’nün ışıklarına asıyordum…”
Fırsatını her bulduğunda bir kaç günlüğüne de olsa İstanbul'a sığınması bundan olsa gerek. Kim bilir, bu dünyadaki en gizli aşkıdır İstanbul.Gizli bir karanfil misali yüreğinin en tenha yerinde İstanbul'u taşıyor olsa bile şiirinin hamurunu Doğunun kadim medeniyetinde yoğurmuştur. Bu sebeple doğu figürü şiirlerinde baskın bir şekilde kendini hissettirir. Ki acının başkenti de her zaman doğu olmamış mıdır?
Bazen sorularla, bazen de uzun cümlelerle şiiri duygu kabında eriterek keşfe çıktığı hayat yolunda dizeleriyle bizlere rehberlik etmeye gayret gösteriyor. Derin imgelerin gizeminde aramamız gereken şeyin ne olduğunun ipucunu vermeye çalışsa da nihayetinde anlamın derinliğini okuyucunun kendi zihin kuyusuna gizliyor.
Anlam ile anlamlaştırma arasındaki bağın kurulamamasından kaynaklı anlam karmaşasında hayatın anlamını bulmaya ve bu anlamı şiirlerinde bize sunmaya çalışan Şair, yüreğindeki birikmişliğin de detaylarını bir puzzle misali dizelerine serpiştiriyor ve parçaları birleştirerek hayatın anlamını bulmamızı istiyor.
Hayatta hep bir şeylere yarım kalmışlık modunda, tam olma umudunu diri tutmaya çalışırken bu hayat şartlarında insanın tam olamayacağını sosyolojik imgelerle psikolojik bir ruh haliyle okuyucuya aktarıyor. Her ne kadar aşktan, sevgiden, sevdadan dem vursa da içinde bulunduğu
Reklam