Daimi bir gönül hoşluğunu gerçekleştirme isteğiyle başlatılan ilişkiler çabuk biterler. Oysa bir ilişkide anlam görebiliyorsanız, çünkü onu kader ortaklığı cemaati olarak düşünüyorsanız örneğin, o ilişki mutsuz zamanları da daha iyi atlatabilir. Burada belirleyici soru şudur: Tek tek her bir vakada olmasa bile, ilke olarak hayatın kutupsallığıyla barışık olabilir miyim?
Seni görmeyeli, sesinin işitmeyeli ne kadar çok oldu. Ve ben buna nasıl dayandım, her şeye rağmen beni görmeye, bir saat olsun yüzünü göstermeye gelmediğin için sana nasıl kızmadım şaşıyorum. Ve anlıyorum, artık sana kırılmamın imkânı yoktur, seninle bağım bütün bunların üstünde. Aramızda kırgınlık, sitem, falan filan gibi şeylerin giremeyecekleri bir bağ var. Bütün cefasına rağmen mümin bir insan Allahına nasıl kızmazsa, gücenmezse, ben de sana öyle kızamıyor ve gücenemiyorum. Aşk denilen nesnenin son mertebesine ulaştım, bahtiyarım ve senden uzakta da olsa, sen bana yüzünü göstermesen de, senin için çalışmak bana yeten bir bahtiyarlıktır. Seni seviyorum.