..."Çektiğimiz her ıstırap" diyordu. "Aslında bir lütuftur. Rabbimize şöyle dua etmeliyiz: 'Rabbim, bana ıstırap ve dilediğin kadar çile ver ki, Peygamber`in (asm) ıstırabını takdir edebileyim ( çektiğim ıstırap sayesinde) Sen`in her şeyi kuşatan Rahmetini tanıyayım"..
... fakat kalbim Rabbi`min sağır olmadığından emindi. Bir karıncanın bile ayak seslerini işiten O, benim kırık dökük kalbimi de duyar. Niçin hüzünlü olmalıydım ki? Beni kendi yoluna getiren O değil miydi? Nihayet aklı ve tasavvuru alt üst eden bu yolun kendisi de bir sır değil miydi?