Bilmem kaçıncı kez insanlığın yaşadığı vahşetler zincirinin bir yenisi Filistinde tekrarlanıyor. Ölenler hep masum siviller,analar,babalar,çocuklar. Vahşetin dünyanın neresinde olduğunun ve hangi nedenle kimin yaptığının ne önemi var. Irklarımızın,dillerimizin,dinlerimizin ne önemi var insan olamıyorsak... Ataol Behramoğlu'nun Bebeklerin Ulusu Yok şiirini paylaşmak istedim, bu duygularla...
"İlk kez yurdumdan uzakta yaşadım bu duyguyu
Bebeklerin ulusu yok
Başlarını tutuşları aynı
Bakarken gözlerinde aynı merak
Ağlarken aynı seslerin tonu
Bebekler çiçeği insanlığımızın
Güllerin en hası, en goncası
Sarışın bir ışık parçası kimi
Kimi kapkara üzüm tanesi
Babalar çıkarmayın onları akıldan
Analar koruyun bebeklerinizi
Susturun susturun söyletmeyin
Savaştan yıkımdan söz ederse biri
Bırakalım sevdayla büyüsünler
Serpilip gelişsinler fidan gibi
Senin benim hiç kimsenin değil
Bütün bir yeryüzünündür onlar
Bütün insanlığın gözbebeği
İlk kez yurdumdan uzakta yaşadım bu duyguyu
Bebeklerin ulusu yok
Bebekler, çiçeği insanlığımızın
Ve geleceğimizin biricik umudu..."