Tarık Kaya
@Tarko59
İstanbul
26 okur puanı
Temmuz 2022 tarihinde katıldı
Matilda. 50 yaşında, yalnız, ölmek istiyor. Bu isteği yalnızlığı nedeniyle değil. Kendince (ve bence de) haklı bir gerekçesi var.
Yazıldığı yıllara göre aslında günümüzde giderek daha çok problemlere yol açan yaşlanan nüfus, ebeveyn ve yetişkin evlatları arasındaki iletişim ve iletişimsizlik, muhtaçlık, ölüm gibi konularda pek de dile getirilmeyen hatta dile getirmenin, bu konuda düşünmenin bile tabu sayıldığı bir dünyada, yazar açıkça bunları ortaya koymaktadır.
Bunu yaparken de tatlı bir ortam yaratarak, hafiften bir mizah katıyor anlattıklarına.
Sanırım bu romanın farkındalığı her geçen gün artacak ve bu konularda yazılanlar, filmler artacaktır.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Hayal kırıklığıİnsan ve Duygular
Ne diyeyim ki? Tam bir hayal kırıklığı. Ayfer Tunç çok beğendiğim, çok sevip aileden biriymiş gibi benimsediğim bir yazar(dı). Neden böyle bir roman yazmış? Ben yazarım, olur diye bir özgüven ve kibir içinde mi? Çok zor bitirebildim. Sonuna kadar ümidimi yitirmeden okudum ama nafile. Bir deneme yapmış olmalı kendince ve eminim o da pek beğenmeyip ya tutarsa deyip yayınlamıştır.
Kitap düşünceler ve anılardan ibaret. Arada hayat felsefesi diyebileceğim, herkesçe malum bilinmezlikler. Hepsi bu...
İntihal gibi2024 Okuma Raporları
Ahmet Ümit kendi kitaplarından intihal yapmış gibi bu romanında. Üstelik roman içinde tekrarlar çok fazla. İnsanın içine baygınlıklar verecek kadar. Örneğin:
_Nevzat ve Evgenya'nın sarılıp birbirlerine sevgi pıtırcığı sözler söylemesi.
_Nevzat'ın kabusları
_Nevzat, Ali, Zeynep üçlüsünün birbirlerine bağlılık, sevgi, senin için ölürüm söylemleri.
_Hemen herkesin Nevzat'a İyi misin Nevzat, Neyin var Nevzat, Yorgun görünüyorsun Nevzat soruları sorması.
Bir de Nevzat'ın kendi kendine olayları, kişileri tek tek, tüm olasılıklarıyla sayfalarca irdeleyip bir sonuca varamaması. Madem bir sonuca varamayacaktın, neden okuttun bana onca şeyi?
Yani artık Nevzat'ın bu son romanı herhalde. Ahmet Ümit de sıkılmış olmalı artık "Hadi Ahmet, az kaldı 400 sayfa olmasına." diyerek yazmaktan.