Berk
@Tauces
Puan vermedi·258 syf.·
2025 102. kitabı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
O kadar çok sevdim ki, bana okuma alışkanlığı kazandıran kitapların başında yer aldı. Sanırım yeni baskısı yok, bana babamın arşivinden kaldı. Hatta yazarın benzer kitaplarını İstanbul'da sahaflarda aradım ama ne yazık ki yazarın ismini bilen bir kişiye bile rastlamadım. Halbuki dönemin çok ünlü bir yazarı. Elimde olan diğer ( 
Başbakanı Kim Öptü ) kitapları da aynı keyfi veriyor okurken. Hatta aynı tarzda Aziz Nesin'in Bay Düdük ( 
Bay Düdük ) kitabı var. Zaten sayfa sayısı da az, mutlaka denk gelirseniz alıp okumanızı öneririm.
Başbakanı Kim Öptü ) kitapları da aynı keyfi veriyor okurken. Hatta aynı tarzda Aziz Nesin'in Bay Düdük ( Bay Düdük ) kitabı var. Zaten sayfa sayısı da az, mutlaka denk gelirseniz alıp okumanızı öneririm.
Bu kitabı kapağındaki harflerden dolayı merak ederek almıştım. Kitabı okumakla kalmadım, 6 kişiye de okuttum. Yalnız bu hikayede bazı açmazlar var. Spolier vermemek için detay vermiyorum fakat okuyucuların belki de tamamında soru işareti oluşturmayan, ben söyledikten sonra bile "yazarın tarzı" diyerek geçiştirilen çok büyük birçok kurgusal hata var. İlk kez polisiye okuyan biri için gayet normal olan bu kurgusal hatalar, çok fazla polisiye okumuş birisi olarak bende öfke yarattı mesela. İkinci kitabında kurgusal hatalar aza indirilmiş mesela. Benzer hataları da tekrarlamamış. Demek bu yazarın "tarzı" değil, "amatörlüğü" demek oluyor. Yine de hikayeyi okuyabilirsiniz. Karakterler, her kitabında aynı karakterler olduğu için, karakterleri ve yaşam hikayelerini anlattığı kısımları daha dikkatli okumanızı öneriyorum.
Eski Türk filmlerinden alışkanlıkla, her sayfasında kurtulacağını sabırsızlıkla beklediğim bir idam mahkumunun son günlerinde yaşadıklarını okuyoruz. Anlatım dilinden tutun, verilen örneklere kadar muazzam bir baş yapıt diyebilirim. Sayfa sayısı da çok değil, bir solukta bitirilebilecek, harika bir kitap oluğunu düşünüyorum.
Yazar, aslında İstanbul tarihinin unutulmuş tozlu sayfalarını yeniden gün yüzüne çıkarıyor. İstanbul'un ilk yerleşimcileri dediğimizde ilk akla gelenlerin aslında çok sonradan Hristiyan olduğu ve bu dönemden önce de uzunca bir tarih olduğunu görüyoruz. Yazar, örneğin ilk Ayasofya'nın yapılışından son Ayasofya'nın yapılışı ile Pagan izlerini bize somut gerçeklerle sunuyor. Hep gözden kaçırdığımız bir dönemi, unutulmuş tarihi bizlere hatırlatıyor.
