Öteki
İnsanın en büyük düşmanı yine kendisidir. Acı çektiren, hayatını mahveden kendisi...Sürekli konuşan, susturamadığımız zihnimiz; bakışlardan, tavırlardan anlam çıkartan hezeyanlarımız. Geçmiş olayları başa sarıp sarıp tekrar bize aynı travmaları yaşatan amigdala. Belli kalıplar, uymak zorunda olduğumuz(!) toplumsal normlar, dayatılan yaşamlar, kendin bir türlü olamama ve ancak ölünce gelecek o özgürlük hissi... Başka bireylerin gölgelerinde gezinmek.
Ne hissettiğimiz algımızın uçsuz bucaksız sınırlarına bağlı.
İnsanın dış görünüşü gösterişsiz olabilir, ama önemli olan aklı, güçlü duyguları ve hoş tavırlarıdır…
Keder evladım, yaldızlı saraylarda bile olur ve ondan kaçış yoktur.
Başkaları cehennemdir… *Sartre*
Sürekli başkalarının hakkımızdaki düşüncelerine, dışarıdan bizi nasıl görecekleriyle ilgilenip kendimize eziyet ediyoruz. Fakat başkalarının umurunda bile değil. Golyadkin'in kıyafetlerine kadar tıpkısı olan İkinci Golyadkin; aynı iş yerindeyken dahi, kimse o söyleyene kadar ikizler kadar benzediklerini fark etmiyor bile.
İki Şehrin Hikâyesi
Devrim ile haksızlıktan kendini kaybetmiş halkın aristokrat kanı içerek doymaması,
Giyotine kurban edilenlerin kanlarıyla tüm Paris sokaklarının kanla yıkanması,
Kitabı okurken üstüme kan bulaşıp bulaşmadığını defaatle kontrol etmem…
-Ne çok insan ve ne büyük ıssızlık!
-Ülkeyi yönetenlerin bir eli yağda bir eli baldaydı ve bunun bu şekilde ilelebet sorunsuzca süreceği fikri hakimdi.
-Yine de deneyin! Yanlış yaşanmış hayatın kıymeti harbiyesi yoktur ve hayat her türlü çabaya değer. Yoksa yan gelip yatar, ölmeyi beklerdik.
