Reis Bey, ilk bakışta bir tiyatro eseri gibi gözükse de aslında insanın vicdanını, merhametini ve adalet anlayışını sorgulatan çok güçlü bir metin. Kitabı okurken sürekli şu his geliyor Bir insan gerçekten doğru bildiği şey uğruna bu kadar katı olabilir mi?”
Eserin merkezinde taş gibi sert, duygusuz görünen bir hâkim var Reis Bey. Adam neredeyse robot gibi kanun ne diyorsa onu uygular, kimsenin gözyaşına bakmaz. Ama hikâye ilerledikçe, aslında bu katılığın arkasında ezici bir sorumluluk ve geçmişten taşıdığı bazı ağırlıklar olduğu hissediliyor.
Olayların kırılma noktası ise, Reis Bey’in yanlış hüküm verdiğini fark etmesi. Bu an, kitapta çok önemli çünkü sadece bir hukuki hata değil, adamın iç dünyasının tamamen altüst olması demek. Bir insanda kibir ve gurur ne kadar büyükse, yıkılışı da o kadar ağır oluyor. Reis Bey’de bunu çok net görüyoruz.
Kitabı okurken insan, hem Anadolu’nun sesini duyuyor hem de şairin iç dünyasında geziniyor.
Kitabın ana omurgası üç şey üzerine kuruluyor
1. Aşk,
2. Vatan ve millet sevgisi,
3. İçsel yalnızlık ve insani duygular.
Bâkiler’in şiirlerinde duygular hiçbir zaman süslü lafların arkasına saklanmaz. Tam tersine, anlatmak istediği neyse doğrudan söyler ama bunu yaparken kelimeleri öyle bir tartar ki okur şiirin hem duygusunu hem ağırlığını hisseder. Harmanın da en güçlü tarafı bu zaten: yalınlık ile yoğunluğu bir arada taşıması.
Şiirlerde sık sık Anadolu insanına, Türk kültürüne ve tarihe vurgular var. Şair bazen bir memleket özlemiyle konuşuyor, bazen sevdiği kadına iç döküyor, bazen de toplumun gidişatına bir sitem bırakıyor. Ama bunların hepsini “çok bilmiş” bir tonda değil; daha çok bir ağabeyin ya da bir dostun içli sesiyle yapıyor.
