Hayatın çalkantısına ta çocukluğunda atılmış olan ben, bu dünyada yaşamak için yaratılmamış olduğumu ve gönlümün arzuladığı duruma asla gelemeyeceğini deneyimlerimle erkenden öğrendim.
Yaşlıların hepsi hayata çocuklardan daha fazla bağlıdır ve genç insanlardan daha zor ayrılırlar hayattan. Hep bu hayat için çalışmışlar ve sonunda tüm çabalarının boşuna olduğunu görmüşlerdir. Üzerine titredikleri herşeyi, tüm mallarını, onca zahmet ve uykusuzluklarının meyvelerini geride bırakacaklardir çekip gittiklerinde. Hayatları boyunca, ölurken beraberinde götürecekleri bir şeyler edinmeyi düşünmemişlerdir.