Hayat böyle. Bir yerlerde bir şeyler olurken, birileri hayatına devam ediyor. Aslında her ân bir şeyler oluyor ve yalnız bize dokununca hissediyoruz acının şiddetini.
Çünkü yaşamı oluşturan anların hepsi ölmektedir, yaşanan bir an asla geri gelmeyecektir. Yaşamımızın her anını olabilecek en iyi şekilde değerlendirmemizi anımsatan da bu geçicilik değil mi?