Acıyı duyalım;
Her şeye yetişir sanıp asıl yaşamın sesini unutuyoruz. Ellerimizle binalar , yollar , töreler hayatlar inşa ediyor, büyüleniyoruz!
Ellerimiz neşter, ellerimiz şehir olur bazen. Oysa çok küçük ellerimiz bilmiyoruz aslında. Bir çocuğun annesine seslenip cevap bulamama ihtimali kadar küçük ve bütün sesleri görememek kadar küçük ellerimiz..
İçimiz tütsün , içimizde tütsün bu tarih ...Daha kaç kere tütsün bilmiyorum ama içimiz tütsün tekrar tekrar tütsün...