Beyza GÜVEN
@Terraloch
I Am Also A We.
Student
Reader
Artlover
Şu anda okuduğu kitap
Feraye…
Herhalde son zamanlarda hiçbir roman karakterinin adını bu kadar güzel, melankolik ve vintage bulmamıştım.
Romanda Feraye sustukça ben bunaldım. Ama ne zaman ki ağzını açıp bir iki kelimeye etmeye hatta uzun uzun cümleler kurmaya başladı, işte o zaman aldım kalemi elime deli gibi çizdim. Keşke hep konuşsa… O kadar mı doğru ve haklı konuşur bir insan. Düşüncelerini kendime çok yakın bulduğumdan sanırım. Lakin sessizliğine kızdığım zamanlar çok oldu. Romanda beni en çok rahatsız eden şeylerden biriydi bu. Özellikle maaş hakkında konuşamadığı, sesini hiç çıkaramadığı bölümlerde okuyucu olarak ben sinir krizi geçirdim.
Açıkçası romanın başındaki Feryal ve Feraye kardeşlerin ilişkisini ilerleyen sayfalarda da görmek çok isterdim. Keşke ilk sayfalarda anlatıp bırakmasaymış yazar. Biraz tadı damağımda kalmış gibi hissettim.
Roman çok ince düşünülerek yazılmış kesinlikle. Özellikle kitabın adının romanın içindeki edindiği yer, mesajlar çok zekice tasarlanmış. Son sayfalardaki yazarla röportaj kısmını büyük bir keyifle ve hayranlıkla okudum.
Kitap, son sayfasını okuyup kapağını kapatınca buruk bir his bırakıyor içinde. Ve bence bu hissi sevmeyen okuyucu yoktur.
Ben bir kitap yazsam kesinlikle bu tarzda bir roman olurdu.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
‘’Hayatta da böyle olur bazen. İlle de bir neden aranmaz her şeyin arkasında. Bazı şeyleri olduğu gibi kabullenmek gerekir.’’
‘’Feraye’nin evinin içinde dünya durur, zaman durur. Di’li, miş’li geçmiş, şimdiki, gelecek zaman unutulur; hayat bir geniş zaman kipi içinde akar. Bizim de artık hareket etmemize gerek kalmaz. Öyle yalnızdır ki, hem Feraye, hem evi, bu yalnızlığı ürküteceğim diye ödüm kopar. Çok zamanlar hiç konuşmadan, hiçbir iş yapmadan oturur, öyle saatlerce birbirimize bakarız. Bazen, yine gecenin bir vakti çıkagelir, hiçbir şey söylemeden içeri girer otururum. Birbirimize tek kelime etmeden, öylece otururuz karşılıklı koltuklarda. Bazen göz göze bile gelmeyiz; gerek kalmaz. Sonra yine bir şey söylemeden kalkar giderim. Ne gelince git der, ne de kalkınca kal.’’
‘’İnsanlar ikiye ayrılır Feraye. Bir kısmı çıkıp arar; istedikleri şeye kavuşabilmek için her yolu dener, altına bakmadık taş bırakmazlar. Bir kısmı ise bekler. İstedikleri şey gelip onları bulacak diye, içinde bulundukları yerden çıkmaya korkarlar.’’
‘’ Ama sen zamansızsın, Feraye. Seni, eski ya da yeni, hiçbir zamanın içine oturtamıyorum ki.’’