Öznur Gündüz
@Tevhid_19
Hak ile batılı ayırmalıyız tıpkı Allah ın geceyle gündüzü ayırdığı gibi..
《Fikir İşçisi》
《Fefirruilellah》
Şu anda okuduğu kitaplar
Zaman kimi kez olduğu gibi o an durakladı ve diğer anlardan daha uzun sürdü. Ses kesildi, hareket durdu, her şey olduğu gibi kala kaldı bir süre. Sonra yavaş yavaş zaman sanki uyandı ve yalpalayarak sürdürdü yürüyüşünü."
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
#Kendikalemimden
Allah’ın Boyası
İnsanın benliği Allah’ın boyasıyla renk alır. Nefes alırken de verirken de kalbinin en derinliklerinde de hep bu boya vardır. Ancak bu boya ile kendini bulabilir, ancak bu şekilde insan huzur bulabilir. Hayatı boyunca yalnızca O’a boyun eğmek O’nu anmak tüm hayatı boyunca yalnız O’nun seni terk etmeyeceğini bilmek ve kalbinin derinliklerinde yalnızca onu sevmek. O’nun sevgisiyle herkese, her şeye muhabbet duymak insanı mutmain yapar. O zaman kişi, doğum ile hayatı arasında anlam bulabilir. Bunun dışında ki tüm boyalar yağmur altında tahtanın tebeşirle boyanması gibidir. Bir damla su o boyayı mahvedebilir. Ancak Allah’ın boyası ise kalıcıdır. Mümini koruyup kollar. Dilini, kalbini, davranışlarını, gözlerini, iletişimlerini … hem korur hem de daha sağlıklı yapar. Öyleyse Allah’ın boyasından güzel bir boya mı vardır?
#Kendikalemimden
Araf…
Araf eşittir mutsuzluk diyebiliriz. İyi ve kötünün arasında kalmak, cehennem ile cennet arasında kalmak ve hiçbir yerde olamamak. İnsanoğlu için can sıkan bir durum. Tabii buna inançların, duyguların, arafta olması; tercihlerin arafta bırakılması, nefretin arafta kalması vs. olması da cabası. İnsanoğlunun fıtratı her zaman doğru olanı seçmeyi kendine iyi geleni, kendini içinde güvende hissedebileceği bir yerde olmayı arzular. Belirsizlik, anlamsızlık, ortada kalmışlık insan için “ kâbus” diyebiliriz. Peki kıyamette arafta kalanlar! Ebedi bir yaşamın içinde belirsiz/arada kalmak elbette bir insana verilen en büyük cezalardan. Öyle ki insanoğlu dünyada bile bu yükü kaldıramazken...
"Benim içimde, daima var olacağını zannettiğim birçok şey yok oldu."
Marcel Proust