En sevdiğim alıntılardan birinde Albert Camus der ki, “Nefretin ortasında, içimde, yenilmez bir sevgi olduğunu buldum.
Gözyaşlarının ortasında, içimde, yenilmez bir gülümseme olduğunu buldum.
Karmaşanın ortasında, içimde, yenilmez bir sakinlik olduğunu buldum. Tüm bunların içinde fark ettim ki kışın ortasında, içimde, yenilmez bir yaz olduğunu buldum. Ve bu beni mutlu ediyor. Çünkü dünya üstüme ne kadar gelirse gelsin, içimde, onu gerisin geri yollayan daha güçlü, daha iyi bir şey var demektir."
Merdüm-i dîdeme bilmem ne füsûn etti felek.
Giryemi kıldı füzûn, eşkimi hûn etti felek.
Şirler pençe-i kahrımda olurken lerzân.
Beni bir gözleri âhûya zebûn etti felek.