Ne güzel olurdu, hiç doğmamış olmak... Tehlikelerden uzakta, güvenli, meraklı gözlerden, insanı teşhir eden ışıkların menzilinin dışında... Öteki insanların sevgisine, şefkatine, merhametine ihtiyaç duymadan...
"Aşk, sadece dokunmak değildir." Yanımda hafif hafif soluk alan bu beden, sanki bir başkası değil, benim parçamdı; benim başımdı, göğsümdü, sırtımdı, ellerimdi, bacaklarımdı, soluğumdu, tenimdi. Gördüğü rüya benim rüyamdı. Onun huzur içinde yüzen gözleri benim göz kapaklarımın altındaydı.
"Gözyaşları ruhun ilacıdır." Daha önce olsa ne kadar ağdalı, ne kadar saçma bir laf derdim, oysa ağlamak iyi geliyordu. Ne acılarım, ne de korkularım sona erse de kendimi rahatlamış hissediyordum.