Yaddaş hər zaman insana mükafat deyil. Məsələn, mən bəzən o uzaq illəri bütün detalları ilə oturub düşünərkən dəhşətə gəlirəm. İlahi, bütün bunları mən yaşamışam.
Canını qorxu bürümüşdü. Bu qorxu hər tərəfi sarmışdı. Pəncərələrdə, qapılarda, ağacların altında – hər tərəfdə qorxu var idi. Firuzə onun rəngini də deyə bilərdi. Bir az qara, bir az da bənövşəyi, şəkilsiz idi. Küçələrə, evlərə sinmişdi. Elə bir qorxu idi ki, insanların ruhunu bürümüşdü. Son iki gündə Firuzə onu bütün ruhu ilə hiss etmişdi.