Sabırla sarmaladım suskun bekleyişlerimi
Kafa tuttum sensiz kahroluşlara
Başardım sonunda
Alıştım yokluğunun sancısına
Kanıksadım hasretini
Ne sensizlik umurumda şimdi
Ne de o canımdan can alan amansız ayrılık
İnanmayacaksın ama…
Gelmesen de olur artık!
Açlıktan ölen, soğukta titreyen, hastane kapılarında can veren bir insanın yazgısı ne denli acıysa; doğanın güzelliğinden, düşünceden, şiirden, müzikten haz duyamayan bir insanın yazgısı da o denli acıdır.